Spurning:
Þörfin fyrir viðurkenningu frá öðrum. Ég er orðin hrifin af öðrum. Málið er, ég er ekki hrifin af honum þannig séð. Ég er hrifin af myndinni sem hann hefur af mér. Ég dýrka að fá óskipta athygli hans, hann hlær af bröndurunum mínum, finnst ég ægilega sæt og algert æði. En það er af því að við vorum að kynnast og hann þekkir bara ”góðu hliðarnar” mínar. Tek fram, ekkert hefur gerst né mun gerast. Ég veit alveg hvers eðlis þessi hrifning er og veit að hún mun líða hjá fyrr en varir. En í dag verð ég að beita mig hörðu til að halda aftur af mér. Ég elska kærstann minn. Í alvöru, en það er bara það að eftir allan okkar tíma samann þá er hann ekki að fara að gefa mér það sem þessi strákur getur gefið mér. Hann þekkir mig of vel. Hann þekkir allar mínar dökku hliðar, hefur séð mig upp á mitt besta og upp á mitt versta. Auðvitað er hrifning hans annars eðlis og hún var þegar við byrjuðum fyrst saman. Þá gjörsamlega sá hann ekki sólina fyrir mér og nánast tilbað mig. Auðvitað er það ekki þannig lengur, það væri bara undarlegt. En það er yndisleg tilfinning að vera dýrkaður og dáður og ég sakna þess. Þess vegna læt ég mig dreyma um annan. Ég þrái að upplifa þessa tilfinningu aftur. Kærastinn minn skilur ekki þessa þörf mína og það er alveg eðlilegt. Auðvitað á ég að vera sjálfri mér nóg. Af hverju get ég ekki dýrkað sjálfa mig og látið þar við sitja. Af hverju er ég svonna heilluð af því að einhver annar dýrkar mig. Ég vil ekki leita út fyrir sambandið til að finna fyrir þessari tilfinningu. Ætti kærastinn minn að sýna mér meiri áhuga eða er ég bara athyglissjúk? Er þetta mitt vandamál eða hans? Ég vil ekki halda því beint fram að þetta sé honum að kenna. Er þessi þörf mín eðlileg?
Svar:
Sæl
Persona.is
Til baka